kwentong kalbo

Wishing For Sembreak To Come O:-)

Mon, 12 Oct 2009 12:22:39 GMT

Naramdaman nyo na ba na kulang na kulang ang 24 oras sa isang araw para pagkasyahin ang lahat ng gagawin mo? Yung tipong pipilitin mo pang huwang ma-ihi makapagmemorize lang ng formula? Yung tipong hindi ka na nakakapag-facebook sa loob ng isang linggo kasi sobrang wala ka nang time magbukas ng PC? =)) Hindi ka nag-iisa, TRUST ME.

Marami tayo sa mundo. Andiyan ang mga matatalino, ang mga masisipag, at ang mga nagpapanggap lang para hindi mapagalitan ng mga magulang.

Napag-usapan nga namin ito ng classmate ko. Payag daw siyang gawing 30 hours a day -- Additional 6 hours para sa lovelife. =))

This week start na ng hell weeks. Yes. WEEKS not WEEK. This week finals namin sa Strength of Materials and Materials Engineering. Then quiz ulit sa Principles of Communication(Bukas xDD), Signal Processing at Electronics III. Lapita na rin defense para sa Elective 1. :wasted:

Anyway, I don't know if I'd still join the cosplay contest at Ftalk. Walang time. :/

Elementary Memories

Tue, 15 Sep 2009 16:14:46 GMT

It all started when my old elementary schoomate posted this on Facebook. I was the first one to comment. And then old classmates also posted comments; I added some of them on Facebook.

This photo made me feel really old, yet I smiled and felt how much I've grown; WE'VE GROWN. From being little kids who went to school just because of recess and PE, We're now grown-ups trying to survive in a bigger school -- THE WORLD. The only difference between school and reality is that the exams are mostly un-announced. So you have to be ready. The learning never stops. The study never ends. (: Funny but I felt happy seeing them again.

This was taken many years ago when we were in second grade. I'm the first one on the first row starting from the left. Actually, I only remember a few now. Hahaha. Of course I still remember Maam Reyes. And the low chairs on our classrooms at Divine Word Academy of Dagupan. DWAD as it is popularly called. It's a Chinese-Catholic school. I haven't seen it for a long time. Last time I heard, they renovated and made the classrooms fully airconditioned. Nice.

Anyway, I hope to see more of my old elementary friends. Reunion? I hope so. I'd love to know more of them again.

Thanks to networking sites for reconciling old friendships. Thanks Facebook. (:

The Modern Juan Tamad

Mon, 14 Sep 2009 09:06:45 GMT

RIIIIIINGGG.. RIIINNGGG..

Tunog ng alarm clock ni Juan. Kinuha niya ito, ibinato sa pader (Syempre nasira ang alarm clock), at bumalik siya sa pagtulog. "P*tangin Juan! Gumising ka na!" Sigaw ng kanyang ina. Maliit lamang ang bahay nila Juan kaya malamang ay rinig ng mga kapitbahay ang pagsigaw ng kanyang ina. "Tinatamad pa ako ma." Sagot ni Juan. Normal na ang ganitong eksena sa kanilang bahay. Hindi alam ni Juan kung bakit tamad na tamad siyang gumising sa umaga. Wala naman siyang ginagawa kundi matulog, kumain, mag-Facebook at pumasok sa school. Maya maya ay bumaba na rin si Juan para kumain. "Tuyo nanaman!?!" Tugon ni Juan sa kanyang ina. "WTF!? CHOOSY KA PA!? PALAMUNIN KA LANG! BEGGARS CAN'T BE CHOOSERS." Sabi ng kanyang ina habang tumutulo ang dugo sa ilong nilang lahat. "Ok." Reply ni Juan. Nagsimula na siyang kumain. Nakataas ang paa, halatang tinatamad pa rin. " Ma, subuan moko." Sabi ni Juan. "Ang tanda tanda mo na! Utang na loob! Bente-uno anyos ka na Mario Juan Patricio!" Sagot ng kanyang ina. Walang nagawa si Juan, pilit nyang inubos ang 7,284 grains of rice na nakahain sa lamesa. Matapos kumain ni Juan ay naligo na siya at nagbihis.

"Eto bente pesos anak. Mag-1-2-3 ka na lang sa jeep. Hindi pa nakakapasada ang ama mo. Busy nanaman sa Petso ang loko. " Sabi ng kanyang ina sabay abot ng bente. Hindi magawang magreklamo ni Juan dahil siya mismo ay adik din sa Petso. "Sana hindi ko na tinuruan si ama mag-Facebook." Sabi ni Juan sa kanyang sarili. Simula nang matuto mag-Facebook ang kanyang ama ay halos hindi na ito pumapasada ng tricycle.

At nagsimula na si Juan na tumungo sa kanyang eskwelahan. 21 years old na si Juan pero 2nd year college pa rin siya sa isang state university. Sa tagal na niyang nag-aaral, hindi pa siya nakaranas kumanta ng Lupang Hinirang. Palagi kasi siyang late.

Pagdating niya sa school, nakasalubong niya ang mga kaibigan niya. "Kaibigan!" Sigaw ng isang maitim na mukhang goons. Ito ay ang kaibigan niyang si Gio. Laking Tondo kaya madalas napagkakamalang siga. "May homework ka kaibigan?" Tanong ni Gio sa kanya. "Syempre wala." Derecho na sagot ni Juan. Nakita ni Juan na nakatitig si Gio sa likod nya, kaya inikot nya ang kanyang ulo at...

..NOW PLAYING: Beautiful Girls by Sean Kingston..

Sexy. Magaganda. Nililipadlipad pa ang buhok habang naglalakad ang mga Posh Girls. Kung may Plastics sa Mean Girls, may Posh Girls ang university nila Juan. Nanigas.. Nanigas ang mga tuhod ni Juan. Nakita kasi niya si Heather. Ang ultimate mega crush niya na matagal na niyang pinagnanasaan.

Pero sirain muna natin ang moment. Wala pang homework sila Gio at Juan. Kaya naman sila ay tumungo na sa kanilang classroom upang magpasulat sa mga mababait nilang kaklase. Pagkapasok sa classroom.. "Ridge! Gawan moko ng homework!" Sigaw ni Gio. "Ako rin." Sabi ni Juan. Si Ridge, ang pinakamatalino at pinakamabait sa tropahan nila Juan. Sa sobrang kabaitan ay minsan nasa bingit na siya ng pagiging aliping sagigilid. At nagsimula nang magsulat si Ridge ng homework nila Gio at Juan. Sa kalagitnaan ng pagsusulat ni Ridge..

"Ano yan Mr. Chua?" Sabi ng isang boses. Nagulat si Ridge, si Prof. Perez pala. Kinuha niya ang sinusulat nito. "Homework? Hindi niyo ba alam na sa bahay ginagawa ang homework? kaya nga HOMEWORK!" Sabi ng Prof. nila. Mas lalong nag-init ang ulo ni Prof. Perez nang makita ang mga pangalan sa papel, SAN PEDRO! ESCUDERO!!" Sigaw ng kanilang Prof. Lumindol ng magnitude 5.6. Nagulat ang lahat at napatingin kila Juan at Gio. "Uhmmm.." Ang tangin nasabi ng dalawa.

TO BE CONTINUED..

Katapusan na ba ni Gio at Juan?
Si Ridge, kamusta kaya siya matapos ang 5.6 magnitude na lindol?
At si Heather, ano nang mangyayari sa buhok niya na lumilipadlipad habang naglalakad?

Ang Cheeesssyyy. xD,

Sun, 13 Sep 2009 02:38:26 GMT

I made this video for Team CC. I know, It's cheesy. But yeah. whatever. LOL.

Anyway, Saturday was hell. Woke up at 7am. Went to school at 9am. Wala si sir.(As usual.) Naramdaman ko nang hindi siya pupunta sa experiment namin.

SIR TOLITS: Guys, magstart na ka kayo sa experiment sa Saturday kahit wala pa ako ha.

-- Alam na! xD Hahaha.

Nagpatuloy pa rin naman kami sa pag-gawa ng Astable, Monostable at Bistable 555 Circuit kahit wala siya. Then, napa-tambay kami. Nag-soundtrip. Then may umepal. Nagtext si sir na i-checheck niya ang mga circuits at 6pm. WTH!?! Rushmode kami. Hindi na kami nakapaglunch sa sobrang hirap ng wiring. Dalawang brownies at isang pepsi lang nakain ko. Tapos sumapit ang 2pm -- Signals na. Dumating si sir Zarco kaya hindi na namin natapos ang circuit namin. Amf. Nagpatuloy ang buhay. Discussion. SOBRANG antok na antok ako.

Then came the savior -- BREAKTIME. Oh yes, isang sh*t na malupet, walang siomai sa canteen. After 20minutes pa raw. Kaya kumain kami ni kuya Adrian sa labas ng campus. Nag-porkchop, 2kanin kami. Yun ang kain. Mejo nabusog naman ako. After nun, bumili naman kami ng siomai sa canteen. Then, after the break, nagdiscuss ng konti tapos nagseatwork. Ayun, traffic pauwi. 8pm na ako nakarating sa bahay.

Team CC After 20 Years

Fri, 10 Jul 2009 12:27:04 GMT

(L to R: Faith, Patrick, Chaw, Jep and Yhet.)

Nagising ako sa tunog ng alarm clock. "STOP." - Pinatigil ko ang voice operated alarm clock. Simula ng mauso ang mga voice at biometric operated na gadgets, mas lalong napadali ang buhay ko. Tinawag ko ang aking robot na maid. Inutusan ko siyang ipagluto ako ng Carbonara. Bumangon ako nang biglang nag-alarm ang aking cellphone, Nokia N95236.12 V3.4, kabibili ko lang last week. "Sh*t." Napamura ako sa reminder na lumabas sa cellphone ko. Magkikita nga pala kami ngayon ng Team CC. 9am. Umuwi kasi from US sila Faith at Chaw.

8:30am na pala. Dali-dali akong naligo at nagbihis. Hindi na ako nakakain sa sobrang pagmamadali. Nakakahiya tuloy sa maid ko. Sayang ang effort niya sa pagluluto ng Carbonara. Buti na lang robot siya. Walang feelings ang gaga.

Binuksan ko ang pintuan ng aking kotse gamit ang aking index finger. Yun din ang ginamit ko pang-ignite ng kotse ko. Astig talaga 'to, hindi ko na kelangan alalahanin ang susi. Biometric Automated Ignition kasi. Nung hindi pa 'to nauuso, madalas naiiwan ko sa loob ng kotse ang susi ko. Haha.

Anyway, nagsimula nang lumipad ang kotse ko papuntang Glorietta 10.

Pagdating ko doon, dumiretso ako sa Starbucks, at umorder ng Dark Chocolate Frapuccino sa robot na waitress. Umupo ako malapit sa may pinto. Habang nakaupo ako, nag-gala ang aking mata sa paligid ng mall. Andaming tao. Palibhasa Linggo ngayon. Tapos, may isang babaeng nakakuka ng atensyon ko, mukhang mayaman ang gaga. Napangiti ako. Namukhaan ko ang babae, si Yhet pala. Nakangiti rin. Mukhang namukhaan ako. "Patrick? P*tangina! Kamusta na?" Bati niya sakin. Hindi pa rin siya nagbago. Masayahin pa rin. "Ayos lang ako, Ikaw?" Sagot ko. "Eto, kalalabas lang ng bago kong nobela last week." Naalala ko, author na nga pala si Yhet. Talaga namang mabenta ang mga libro ng tropa 'kong ito. Magaling kasi. Pero sabi niya, wala pa rin daw siyang asawa't anak.

Nagkwentuhan kami tungkol sa kung anu-ano. Nakwento ko na isa na akong ECE. May tatlo na akong anak, yung dalawa nag-cocollege pa sa Europe. Yung panganay ko naman, may asawa't anak na. Nasa US. Habang nagkwekwentuhan kami, bigla niya akong kinalabit, "Ui, si Chaw ba yon?". Pagtingin ko, may isang babaeng papalapit sa Starbucks, sexy, maputi. Tinitigan kong mabuti, Si Chaw nga ata. Nung makalapit siya samin, sabi niya: "Patpat?Yhet? I missed youuuu!!!". "CHAAAWWWW!" Mejo napasigaw si Yhet sa tuwa. Ngumiti ako kay Chaw. Kauuwi lang niya from US. Umorder siya at umupo sa tabi ko. Nagkamustahan, at tinuloy namin ang aming kwentuhan. Isa nang accountant si Chaw sa bangko sa L.A.. Single pa rin at wala pang anak.

"HOY!" Biglang singit ng isang matandang lalaki. Napasarap ata ang kwentuhan namin, hindi namin siya nakitang lumapit. Si Jep pala. Mejo may wrinkles na. "Shet Jep, wala ka pa ring pinagbago. Ikaw pa rin pinakamatanda." Sabi ni Yhet. Nagtawanan kaming lahat. "Kamusta na Jep? Upo ka." Sabi ni Chaw. Umupo si Jep sa tabi ni Yhet sabay sabing, "Ayos lang. Sensya mejo na-late ako. Galing kasi ako sa bagong computer shop ko sa may Recto.". Businessman na pala ang loko. Marami na raw branches ang kanyang computer shop. Madalas sa mga places na maraming school.

Hindi pa man tumatagal ang pagbibida ni Jep, biglang sumingit si Chaw, "Si Faith ba yun?" sabay turo sa isang sexy na babae. Matangkad. Maputi. Naka-shades kasi kaya hindi ko masyado matanto kung si Faith nga. Lumapit siya sa amin at inalis ang kanyang shades. "Guyyysss!!! Kayo ba yan? I missed you!!!!" Sabi ng babae. "Faith?" tanong ni Jep. "Yeah." Sagot ng babae. "Wow. Ang seksi mo donya." Sabi ko. Donya ang tawag ko kasi sa kanya noon. Nag-ngitian kami. Umorder si Faith at umupo sa pagitan ni Chaw at Jep. Nakakatuwa. Ibang iba na si Faith. Sexy na. Hindi pa bulol. Isa daw siyang lounge singer sa isang hotel. Iniwasan niya ang tanong tungkol sa lovelife. Hindi namin alam kung kasal na o hindi pa. Ang huling chismis sa amin, may long time boyfriend daw siya. Gwapo. Mayaman. Habang nagbibida si Faith, bigla kaming nagkatinhginan nila Chaw, Jep at Yhet.. "EDI IKAW NAAA SEXY!!!!" Sabay sabay naming sabi kay Faith. Nagtawanan kaming lahat. "Peste kayoooo!" Sagot ni Faith.

Anyway, nagkwentuhan kami. Tungkol sa mangga, spiders, CC at ang forum na buhay pa rin daw after all these years. Kunyari importanteng naka-bold yung word na "mangga". Favorite kasi ni Chaw yan ee. Inilabas ni Chaw ang kanyang voice operated digital camera. "Capture in 5 seconds." Utos ni Chaw sa kanyang cam.

5... 4... 3... 2... 1.. FLASH! At nagpose ang lahat. Naka-peace sign si Chaw. Nakalabas ang dila ni Yhet. Naka dirty-finger si Jep. Pa-cute si Faith. Naka-smile at naka peace sign din ako.

RINGGGG... RINGGGGG...

Nagising ako sa tunog ng cellphone ko. Si Chaw, tumatawag.
"Hello?"Sabi ko pagkasagot ko sa kanyang tawag. "Patpat, nakatulog ka ata. Teka, connect kita sa confe." Sagot ni Chaw. 3am na pala. Panaginip lang pala ang lahat. Amf. Parang totoo. "Patriiickk! T*ngina. Kala ko tinulugan mo na kami." Bati sa akin ni Yhet pagpasok ko ng confe. Tumawa lang ako. At nagpatuloy kami sa aming call conference.. :]

Special mentions:
Donya, eto na yung kwento. Haha. XP
Jep, wag umangal. Matanda ka naman talaga.
Chaw, Yhet. Wala lang. HAHAHA. :]

IMY Team CC.

Si Bob Ong

Tue, 16 Jun 2009 13:57:24 GMT

Sino ba naman ang pinoy na hindi nakakakilala kay Bob Ong?!?

I tried to look for his picture sa Google, Yahoo, etc. pero ZERO.
Hindi ko alam itsura niya. Sino ba ang nakakita na sa kanya? SINOOOO!?!

Anyway, kahit hindi ko pa siya nakikita ay idol ko siya. Kahit pa mukha siyang kulugo o Sopas na may ipis ay ayos lang. Hindi naman yung mukha niya pinapakialaman ko kundi yung mga sinusulat niya.

First five books ni Bob Ong: (in random order)
A B N K K B S N P L Ako?!

Bakit Baliktad Magbasa Ng Libro Ang Mga Pilipino?

Tungkol ito sa kanyang pagkabata, school life at ilang taon sa trabaho.

Alamat ng Gubat

Tungkol kay Tong at ang kanyang paghahanap sa puso ng saging. Marami siyang makikilala sa kanyang paglalakbay sa gubat.

Ang Paboritong Libro ni Hudas

Tungkol sa mga bagay na nakikita niya sa Pilipinas (as usual). Ganun naman siya palagi ee. Mapapa-"OO NGA NOH" ka na lang. Kasi hindi mo napapansin yung mga bagay na napapansin niya.

Stainless Longganisa

Tungkol sa pagsusulat. Kung bakit siya nagsusulat, mga inspirasyon niya, etc.

MacArthur

Tungkol ang MacArthur sa Magkakaibigang Voltron, Jim, Noel at Cyrus. Tungkol ito sa mga bad habits na paulit-ulit nating ginagawa. Tungkol ito sa pag-gawa ng krimen, pagkakakulong, etc.

May bago ngayon, Kapitan Sino:

Wala pa ako mahanap na ganyan ee. Sabagay, dalawang bookstore pa lang naman ako naghanap ee. Hahaha.

Share lang ako ng ilang Bob Ong quotes:

"Huwag magmadali sa lalaki o babae. Tatlo, lima, sampung taon, mag-iiba ang pamantayan mo at maiisip mong hindi pala tamang pumili ng kapareha dahil maganda o nakakalibog ito. Totoon mas mahalaga ang kalooban ng tao higit sa anuman. Sa paglipas ng panahon, maging ang mga crush ng bayan nagmumukha ding pandesal, maniwala ka."

"Sabi nila, sa kahit ano raw problema, isang tao lang ang makakatulong sa'yo -- ang sarili mo. Tama sila. Isinuplong ako ng sarili ko. Kaya siguro namigay ng konsensya ang Diyos, alam niyang hindi sa lahat ng oras e gumagana ang utak ng tao."

"Kahit ikaw ay parang bato na manhid at walang pakiramdam, mag-ingat ka naman. Dahil kahit ganyan ka, hindi nasasaktan, kaya mo namang makasakit."

- - - - - - - - - - - - - - - -

Magpopost pa ulet ako next time. :D :D

Anyway, start na ng classes bukas. Wala kasi kanina si sir Tolits. Sayang. Effort pa naman ako mag-shine ng shoes. Ayos na rin, kasi nakabili ako ng mouse para dito sa laptop. Tapos bumili na rin ako ng notebook.

GTG. Y'all take care.

RAMPAGE KO LANG. MISS KO NA TEAM CC.
YHET. FAITH. JEP. CHAW.

1 Liter Of Tears

Wed, 03 Jun 2009 06:23:43 GMT

1 Liter of Tears

A story about Aya, a girl who acquired spinocerebellar degeneration disease at the age of 15. This disease causes a person to lose control over his/her own body. At first, she frequently fell down while walking, then she started having problems speaking, eating.

The TV series is based on Aya Kito's diary. The diary, a true story based on her own life, was originally written in first person. It is about a girl coping with her teenage life along with a degenerative disease. She keeps a diary of not only what she does but how she feels and the hardships she must endure. Initially, the diary's purpose was for Kit� to chronicle impressions she had about how the disease was affecting her daily life. As the disease progressed, however, the diary became Kit�'s outlet for describing the intense personal struggles she underwent in coping, adapting, and ultimately trying to survive her disease. As she notes in one entry, "I write because writing is evidence that I am still alive."

She died at the age of 25. She inspired and continues to inspire other people who have the same disease.

(L->R) Aya Ikeuchi and her family in 1 liter of tears.

MY COMMENT:
Yeah. Highly recommended 'tong series na 'to.
Nakakaiyak lalo na nung pinagtanggol ni Ako si Aya.

AKO IKEUCHI: Kinahihiya mo ba ang ate natin?!? Nakikita mo ba 'to? (Pinakita ang uniform ni Hiro sa soccer. Tinahian ni Aya ng name.) Alam mo bang pinaghirapan ni ate yan!?

Tapos nung unang araw na pumasok siya sa school matapos maconfirm na may spinocerebellar degeneration disease siya.

..habang naglalakad si Aya papasok sa skul..

AYA IKEUCHI: The view I see is still the same. The streets I walk on is still the same. But my whole world has changed.

Natapos namin panoorin ng kapatid ko ito in 3 days. :D
I'll give this one 5/5 stars :D :D

The Capital "G" in GEB

Fri, 22 May 2009 12:49:06 GMT

May 16, 2009
05:30am

Nagising ako at Nag-GM.

Yes. Today is the day. GEB na.
Naligo ako at nagbihis(malamang). Umalis ako sa bahay mga bandang 7:30am.
Pinag-isipan ko kung mag-vavan ako o bus. Pinili ko ang bus. Aircon, hindi siksikan, :)

Pamasahe sa tric, 9 php. 7php sa jeep. 67 sa bus. A total of 83.

Pagdating ko sa Victory-Cubao. Owshet na malagkit -- ANDAMING TAO.

Naghintay pa ako ng 30minutes bago dumating yung bus. 123php yung pamasahe.

Total expenses: 206php.

Nagtext si Jam na asa SM Pampanga na daw siya at around 10am. Ang aga.
Sila Chaw at Jed, mga 11am na ata nakarating.

After ten centuries, nakarating din ako sa Dau. Sobrang haggard na ako. Grabe.Tinext ko si Chaw kung saan sakayan paputang SM Pampanga. Sa may KFC, tabi ng Shakey's. Agad kong nakita ang terminal ng Jeep. 30 php ang pamasahe.

Total expenses: 236php.

Lunchtime na ng makarating ako sa SM Pampanga. Tinext ko si Jam, "Andito ako fitness first, puntahan mo ako." Ayun. naglakad ako ng konti tapos nagtext si Jam, "Tumalikod ka." Pucha. Parang EB lang. Pwede naman akong tawagin sa pangalan ko. Pagtingin ko sa likod, ang nasabi ko, isang malutong na "Putangina mo."
Sorry kambal. Pambungad talaga yun eh noh? haha. Tapos tinanong ko kung asan sila, asa Starbucks daw.

Starbucks SM Pampanga.

Natanaw ko agad si Chaw at Jed. Nakaupo sa may dulo. Siyempre, ngiti naman ako. Umorder ako ng kape ko, Venti. Choco. 145 php. Tapos dumating si Jolo.

Total expenses: 381php.

JAM: Si Jolo ba yan?
PAT: Ewan. Ang tangkad naman ata.
(Ngumiti si Jolo)
PAT: Si Jolo nga.

..fastforward..

JAM: Parang ang itim mo sa pic noh?
PAT: Tsaka ang liit.
JOLO: Hindi ah, malaki lang talaga yung teddy bear.
PAT: Kulay chocolate ka nga sa pic eh.
CHAW: (tawa)

FACT: 15 na nga si Jolo. Proven.

Ayun, nagpicture-picture kami. :D

(L-R)~>Jolo, Ako, Chaw, Jed.

(L-R)~>Jam, Ako, Chaw, Jed.

Tapos after 30-40minutes, umalis si Jolo.

JAM: Nagututom ako.
PAT: Eh di kumain.

Matapos ang mahaba habang paglalakad at pagmumuni-muni.
Kami ay napadpad sa....

Pizza hut

Waitress: JHOYZ

MANAGER: Ano pong order nila?
JAM: Isa pong bacon (insert name of pizza here)
MANAGER: Drinks po nila?
PAT: Mango juice po sakin.
CHAW: 2 iced tea po. Hindi bottomless.
JAM: Lemonade.
MANAGER: Gusto pa po ba nila mag-add ng pasta?
JAM: Wag na po. Baka hindi po kami makauwi.
MANAGER: Haha. Hindi naman po sir.
JAM: Kayo po ba ito? (Sabay turo sa picture ni JHOYZ)
MANAGER: Ah, hindi po. Mas maganda po ako jan.

Nako! Parang nawalan ako ng gana dun ah.
Anyway, kami ay kumain. Nagpicture. At pinagtripan si kuya na naka-shades.

JAM: Tignan mo yun, ang taas ng araw noh?
CHAW at JED: (tingin sa guy na nakashades.. tawa ng tawa.)
PAT: Anu ba kayo, that's fashion. Hindi kayo marunong. Summer kaya!

Nag-bill out na kami at naglibot. Antagal ni Yhet. Susunod daw siya eh.
Sumapit ang 4pm. Wala pa rin si Yhet. Kelangan na raw umuwi nila Chaw at Jed.

Total expenses: 527php

Hinatid namin sila ni Jam sa sakayan. We parted ways at about 4:30pm.
Hinintay namin si Yhet. (Ako at Jam.) Pero dahil hindi ako pwedeng gabihin sa daan, tinext namin si Yhet na umuwi na lang. Ayun, sumakay na ulet ako pabalik ng Dau. 30php ulet.

Mula Dau, sumakay ako paputang Cubao. Sa may GMA-Kamuning ako bumaba. 123php ang pamasahe.
+ 7 sa jeep at 9 sa tric

9pm na ata ako nakauwi.

Total expenses: 799php. May kasama kasing 53php na tapsilog at 50php na load. Haha.

Overall, nag-enjoy naman ako. Yung 799php na yan? Wala lang yan kumpara sa bonding na nangyari nung araw na yun. Sobrang saya ko at nagkasama kami ng ilan sa members ng MMP. Kahit konti lang kami.

ILYAFR.

NEXT GEB: MOA. 2ndweek ng June.
Hope to see you there!

Learning The Art Of Letting Go

Wed, 06 May 2009 15:29:53 GMT

"Ang mabigat ay gumagaan.. kapag binibitawan."

Isang simple ngunit malalim na sentence. read between the lines.

I made this post for those who recently broke up, for those who are broken-hearted.

FACT: letting go is not easy. but it must be done sometime, somehow.

Mas lalo ka lang mahihirapan kung hindi mo i-lelet go ang nararamdaman mo.

Everything happens for a reason. People change so that you can learn to let go. things go wrong so that you appreciate them when the're right. You believe lies so you eventually learn to trust no one but yourself, and sometimes good things fall apart so better things can fall together.

Live. Laugh. Learn. That's life, we lose and we gain.

Crying is not wrong.
Just make sure you won't cry for the same reason and person again.

Be happy. Be strong. :)

When It Rains, It Pours

Fri, 01 May 2009 14:32:33 GMT

"When you want to see the rainbow, you gotta survive the rain first."

Yeah, that's right.

Lahat ng gusto mo, hindi pwedeng i-abot na lang sa'yo. You gotta work for it. Naniniwala akong mas masarap ang tagumpay kapag pinaghihirapan. That's why I'm working damn hard for that college diploma and title(Engr. Victoria - ).

I've been putting up with the rain lately, kaya 'eto, nyemas. May sakit ako. Haha. My bestfriend told me to study softer - i just said, "ok."
Hahaha. Studying softer is never an option. Although kaya ko naman magsingit ng ilang gimik along the way. Its just proper time management.

Well, sana lang matapos namin bukas ang pesteng microprocessor bukas. Ok na yung IC(Integrated Circuit) burner namin. Ang masasabi ko sa groupmates ko hanggang thesis - GO TEAM!